Bert_Regterschot_2015.jpg

23 mei 2017 | Bert Regterschot

Beamers

We leven in een beeldcultuur. Dat zal menigeen beamen.
Kijk… daar heb je het al! Leest u mee, wat hier staat?
“Beamen”.

Hoe spreekt u dat nou uit? Als u – net als ik – de zestig gepasseerd bent, leest u waarschijnlijk het gewone oud-hollandse “be-amen”. Dat betekent zoveel als “amen zeggen” op wat de ander verkondigt. Wat een prachtig woord trouwens: “Be-amen”, dat is: zeggen dat het ‘waar en zeker’ is.
Maar als je een jaar of dertig bent - of nog jonger - ben je al snel geneigd van dit veelbetekenende woord iets heel eigentijds te maken: ‘beamen’ (spreek uit: ‘biemen’) oftewel: iets met de beamer vertonen.

Nog niet zo lang geleden waren mijn vrouw en ik te gast in een “dienst voor anders begaafden” van niet strikt-reformatorische snit. Toen we om ons heen keken op zoek naar een bruikbare liederenbundel, schoot onze gastvrouw ons direct te hulp: “Hoeft niet hoor, alles wordt gebiemd”. En inderdaad: Zowel de schriftlezing als de tekst voor de preek en de liederen verschenen aan weerskanten van het podium op de witte muur. En ook de voorganger bediende zich van de beamer, om zijn preek met plaatjes te verduidelijken.

Nu weet ik natuurlijk niet, of u wel ’s een bijeenkomst hebt meegemaakt waarbij zo’n beamer direct vanaf het begin vlekkeloos werkt ...
Nou, ik maar zelden.
Nogal eens zie je een spreker/spreekster vol verwachting op een knopje drukken, gereed voor ‘de presentatie’, want bij een verhaal-met-beamer spreek je niet meer van een ‘lezing’. En dan begint de ellende: “Waarom doet-ie het nou niet…?!”
Dan komt er een proces op gang, dat volgens vaste patronen verloopt.
De inleid(st)er doet een aantal wanhopige pogingen. In de zaal ontstaat, na aanvankelijke stilte, licht geschuifel, gekuch, en soms een besmuikt gegrinnik.
Dan staan er doorgaans één of twee deskundige aanwezigen op, die zich hetzij aarzelend, hetzij met vastberaden tred, naar de onwillige apparatuur begeven. Binnen de kortste keren verschijnen instellingen en configuratie-opties op het beeldscherm; de apparatuur wordt een paar keer uitgeschakeld of juist ingeschakeld, en ... “yes!!!” (u ziet: je gaat onwillekeurig over op Engels in zo’n setting).
Na tien spannende minuten kan de presentatie alsnog beginnen. De inlijd(st)er heeft inmiddels binnensmonds teksten gemompeld, die u en ik niet zouden durven beamen, als we ze al gehoord hadden.

Ik zei al: We leven in een beeldcultuur. Dus zolang we nog niet in elke zaal een digibord of LCD-scherm hebben (uiteraard met HDMI en niet met VGA, da’s hopeloos ouderwets) moeten we vrezen, dat het leven van een inleid(st)er spannende momenten blijft kennen.

Wat ik nu na deze lange aanloop kwijt wil:
Helpende Handen komt graag naar u toe om in uw kerkelijke gemeente een lezing - herstel: een presentatie – te houden. Onthoud u dat vooral en nodig ons gerust uit. We komen zéker!

Zo’n presentatie kan bijvoorbeeld gaan over ons werk, of over het thema “zorg in de gemeente”. Het kan ook een instructieve bijeenkomst zijn voor vrijwilligers. Het onderwerp kan heel ‘technisch’ zijn, zoals wet- en regelgeving (dan is een beamer geen luxe). Maar het kan evengoed gaan over heel tere onderwerpen voor ouders en familieleden van mensen met een beperking. Denk aan vragen rond relatievorming, geloofsbeleving, pastoraat.
Ook spreken mijn collega’s en ik graag een appèlwoord bij een zangavond; de ene keer in een modern kerkgebouw, de andere keer in een eeuwenoud Godshuis. In onze kerken zijn geen beamers, maar we hopen toch altijd dat er beamers zitten: mensen die van harte ‘amen’ zeggen op de boodschap die in woord en lied gebracht wordt.

Het wordt anders als de plaats van handeling een zaaltje bij de kerk is. Dan is onze eerste vraag: ”Is er een beamer aanwezig, of moeten we die zelf meenemen?”
Als er een beamer aan het plafond hangt, gebruiken we die graag. Negen van de tien keer is er dan een koster of vrijwilliger aanwezig, die in no-time zorgt dat alles vlekkeloos functioneert.
Staat er ergens in een kast een beamer... neem ons dan alstublieft niet kwalijk dat we onze eigen beamer en laptop gebruiken. Die hebben we dan kort tevoren nog getest en de kans dat-ie het niet doet is daardoor een stuk kleiner geworden. Dat geeft een ontspannen gevoel en een goede start van de presentatie.

Ik heb ’t niet met mijn collega’s overlegd, maar ik weet zeker dat ze dit zullen beamen.

Reageer op dit bericht...