Bert_Regterschot_2015.jpg

08 november 2017 | Bert Regterschot

Alles is politiek …

We hebben een nieuw kabinet. Ze zijn ‘het eens’ geworden en de wittebroodsweken zijn al weer bijna voorbij. De moeizame voorgeschiedenis staat ons nog helder voor ogen. Alleen al het gedoe voordat ze elkaar gevonden hadden: eerst wilden ze niet samen maar moesten ze wel. Direct daarna moesten ze wel maar wilden ze niet. Het resultaat was hetzelfde: Terug bij af.
De verkering kwam uiteindelijk tot stand na een Indisch etentje in een restaurant met de veelzeggende naam ‘Garoeda’. Volgens de website van het etablissement symboliseert die naam geluk en vriendschap. Dat belooft wat!

We zijn het er waarschijnlijk over eens, dat er veel is om dankbaar voor te zijn, al blijven er ook veel dingen waarover we grote zorgen hebben. De secularisatie in ons land gaat onverminderd door, ondanks het feit, dat de christelijke partijen een herkenbare stem hebben gehad in het regeerakkoord, anders gezegd: het ‘huwelijkscontract’. Want dat het een ‘huwelijk onder voorwaarden’ is, lijkt wel duidelijk.
Over die huwelijkse voorwaarden is stevig onderhandeld. Dat is begrijpelijk, want de ‘echtgenoten’ vertrouwen elkaar niet verder dan ze elkaar zien. Als dat maar goed gaat met die twee… (o nee, het is een huwelijk tussen vier partners, da’s echt D66).

Wat u en mij natuurlijk interesseert is de vraag: wat is er geregeld voor mensen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken? Ik denk, dat we gemengde gevoelens hebben. Natuurlijk: de zorg zal blijven. Op de wijkverpleging wordt bij nader inzien tóch niet gekort. Er zal aandacht zijn voor kwaliteit. De inspraak van cliënten en patiënten blijft goed geregeld. Toegang tot zorg blijft voor iedereen gegarandeerd. Dat alles is stevig verankerd in regels en protocollen. En juist daar zit het zwakke punt in het systeem!

  • ‘Zorgen’ is een werkwoord!
    Als je moeder in het verpleeghuis verblijft wil je, dat ze gedouched wordt, dat ze geen doorligplekken krijgt, dat ze af en toe buiten komt… (tussen haakjes: daar kunnen we als familie heel veel in doen!)
  • ‘Zorgen’ is een werkwoord!
    Er worden (gelukkig) gloednieuwe woonvoorzieningen en dagactiviteitencentra gebouwd. Dan wil je, dat het personeel de meeste tijd ‘op de groep’ doorbrengt. Liever een zorgvuldige overdracht bij het wisselen van de dienst, dan een hightech elektronisch patiëntendossier. En laat de vergaderkamer maar leegstaan!
  • ‘Zorgen’ is een werkwoord.
    Ouders die hun kind dankzij een Pgb thuis kunnen houden, besteden hun tijd graag aan hun kind en niet aan de administratie.

Zijn wetten en regels dan onbelangrijk? Zéker niet! Maar het echte werk gebeurt niet in Den Haag. De mensen aan het bed, achter de rolstoel, voor de klas, op de groep, onder de deelnemers…. en vooral die bóven het maaiveld… die verdienen een compliment.
Politici zouden best wat minder trots mogen zijn op moeizaam bereikte akkoorden en schijnbare successen. Het spel over het eigen risico in de zorg is daarvan een voorbeeld. Echt voordeel voor iedereen is pas als de zorgkosten dalen En hebt u daar al iets over gelezen?

Alles is politiek… Maar politiek is niet alles!

Reageer op dit bericht...