Bert_Regterschot2.jpg

28 januari 2019 | Bert Regterschot

Diakendag

“Allemaal eerst uw telefoon inleveren! Geef maar hier - ja, u ook - alle telefoons hier in deze kast. Deur dicht. Weg telefoons... De eerste uren komt u hier niet meer weg!”
Wat zou ik de zeer gewaardeerde mannenbroeders die ‘mijn’ workshop tijdens de landelijke diakendag op 18 januari bezochten, graag op deze manier hebben verwelkomd.

Niet te kunnen beschikken over iets wat je nodig hebt, afhankelijk te zijn van anderen die je moeten helpen… Ineens zou een stukje leven van mensen met een beperking realiteit zijn! Een stukje maar. Want leven met een beperking is veel gecompliceerder. Alles wat je doet of laat wordt erdoor beïnvloed. En - wat ook niet vergeten mag worden - van een beperking kom je nooit af.
Op die twee dingen lag in het begin van de workshop de nadruk. Een beperking is levenslang en levensbreed.

De workshop had als thema: Zorg voor kwetsbaren in de gemeente. Aan de hand van een drietal voorbeelden uit de praktijk (vanzelfsprekend anoniem en onherkenbaar) werden de volgende vragen gesteld: “wat zouden we kunnen bieden in het ‘diaconaat en pastoraat’; hoe kan iemand toch ‘meedoen’ in de gemeente’ en ‘kunnen we de mantelzorger(s) vanuit de kerkelijke gemeente ondersteunen?”
Bij de diakenen proefde je oprechte bereidheid zich in het leven van mensen met een beperking te verdiepen.
“Zorg voor een sluitend netwerk van vrijwilligers in je kerkelijke gemeente”, dat was de boodschap die de broeders meekregen. De ene gemeente is de andere niet. De ene beperking is ook heel anders dan de andere. Maar altijd is er de noodzaak van aandacht, meeleven en ondersteuning.
Mensen met een beperking hebben hun eigen waardigheid. Hun leven is waardevol. Maar ze zijn afhankelijk van hulp en ondersteuning van anderen.
Stel je voor dat je een maand zonder je telefoon zou moeten leven. Je ziet hem liggen. Je hoort hem rinkelen. Maar je kunt er niet bij. En niemand die ‘m geeft. Voel je: dat is maar één stukje van het leven van iemand met een beperking!