Corine_Rademaker_2015.jpg

20 februari 2018 | Corine Rademaker

Van betekenis

Onlangs is mijn schoonvader overleden. De dag voor zijn begrafenis hadden we een ontroerende ontmoeting die ik met u wil delen.

Tot 6 jaar geleden was hij schoenmaker in een grote plaats. Gedurende 47 jaar heeft hij daar zijn vak uitgeoefend. Hij had een trouwe klantenkring en zelfs tijdens zijn ziekenhuisopname werd hij regelmatig als schoenmaker herkend.

Zo’n 35 jaar geleden bracht een moeder de schoenen van haar gehandicapte dochter ter reparatie. De schoenmaker leefde mee met het wel en wee van de dochter die steeds minder goed kon lopen. Later bracht ze zelf haar schoenen naar de werkplaats. Hij adviseerde eerst moeder en later dochter en repareerde haar schoenen of paste ze iets aan om het comfort te vergroten.
Nadat hij gestopt was met zijn werkzaamheden kwam hij haar nog wel eens tegen in de stad en maakten ze een praatje.

Toen ze hoorde later dat hij ziek was en leefde ze met hem en ons mee. Nadat ze de overlijdensadvertentie in de krant had gelezen stond ze die bewuste dag voor de deur. Nat van de regen en van de tranen van verdriet omdat haar schoenmaker was overleden. Wij als familie waren ontroerd dat ze door de regen in haar scootmobiel de reis van de andere kant van de stad had ondernomen en de moed had om op bezoek te komen.
Het troostte ons. Uit dit bezoek sprak de waardering voor wat vader voor haar betekend had. Nee, hij was geen hulpverlener, geen professional in de zorg. Maar naast zijn vakmanschap gaf hij aandacht en betoonde hij liefde, vooral aan zijn klanten die daar wel iets extra’s van konden gebruiken. Hij bouwde een relatie met ze op.

Wie we ook zijn en wat we ook doen: in de ontmoeting met onze gehandicapte medemens kunnen we van grote betekenis zijn. Dat is me die dag weer eens heel duidelijk gebleken.

Reageer op dit bericht...