Ervaringsverhaal mantelzorger

Mijn schoonvader gaf ons de eerste signalen. Moeder wordt vergeetachtig. Ze begint steeds vroeger met koken. We zagen wel een andere blik in haar ogen komen, maar verder….? We dachten dat het meeviel. Totdat vader wegviel na een ziekteperiode van acht maanden.

De eerste drie weken leek het te gaan. Toen stond daar ineens een bord op tafel voor pa. Wat er dan door je heengaat, is moeilijk te omschrijven. We liepen vaker binnen, omdat we ons steeds meer afvroegen of het allemaal wel zo goed ging. Medicijnbeheer, huishoudelijk werk en de boodschappen, ieder van ons nam een taak op zich. Dat verliep spontaan. Met vier gezinnen zijn er heel wat schouders. De één heeft zijn mogelijkheden, de ander zijn beperkingen. Niemand werd verplicht iets te doen. Unaniem werd besloten moeder zolang mogelijk thuis te laten wonen. Via de huisarts kwam een casemanager en de thuiszorg aan huis.

Na een griep kon moeder overdag niet meer alleen zijn. ‘s Nachts sliep een kleinkind bij oma. Er kwam een schema van 8.30 – 21.00 uur bedtijd. Heel vaak kwam een bezoek terug. De vrouwen overdag, de mannen als ze van hun werk kwamen. Iedere dag draaide om moeder. Alles strak plannen, dan paste het net.

Het waren liefdevolle ouders voor ons geweest en je doet het met alle liefde terug, maar voor de één werd het emotioneel te zwaar en voor de ander was het praktisch bijna niet meer te doen. Vaak weg uit het eigen gezin. Kinderen, die vroegen: houd je meer van oma dan van mij? Echtgenoten, die het niet meer leuk vonden om alleen thuis te zitten. In ons gezin hebben we in overleg de vele korte bezoeken vervangen door één zorgdag in te plannen. Dat gaf veel rust en ruimte op de andere dagen. Die ene dag alleen met moeder had ik alle tijd voor haar. Het werd voor mij een rustmoment, waar ik in de drukte van ons gezin niet aan toe kwam. Samen breien en koken, voorlezen uit De overdenkingen in de opperzaal van ds. P. Blok of uit de Jonge zangers. Wat komen er fijne herinneringen boven nu ik dit opschrijf.

Er kwam een einde aan deze zorgdag, toen moeder een indicatie kreeg voor de zorgboerderij. Dat verlichte onze taak enorm. 'Hoelang zou dit zo doorgaan?' vroegen we ons weleens af. Moeder had nog geen toestemming gegeven voor opname en we hadden haar handtekening daarvoor nodig. De gesprekken over opname werden als heel zwaar ervaren. Verschillende gesprekken hebben plaatsgevonden, zelfs nog met de huisarts erbij, die ons zeer heeft bijgestaan. We voelden ons tegenover moeder staan, in het andere kamp. Gebroken na zo'n gesprek. Moeder ook. Ze zakte ineen, boos, verdrietig, onbegrepen. Mijn advies als mantelzorger is: spreek met uw ouder(s) als ze nog wilsbekwaam zijn.

Wanneer komt opname in zicht? Moet er eerst iets ergs gebeuren? Ze is inderdaad gevallen. Zonder veel gevolgen. Daarin mochten we ook de zorg van de Heere opmerken. Vanuit het ziekenhuis is ze opgenomen. Voor enkelen van ons was dat een enorme opluchting. Toen pas kwamen de tranen… en werd gevoeld hoe groot de verantwoordelijkheid drukte voor het welzijn van moeder.

Kinderen, kleinkinderen en professionele zorgverleners stonden rond moeder. Het heeft een bijzondere band gegeven. Eén les, die moeder met haar dementie mij heeft geleerd, zal ik niet snel vergeten. Ach, antwoordde ze eens met een lieve lach, voor mij stofzuigen? Nee hoor, ze hebben allemaal hun gezin. Je weet wel hoe dat gaat… Toen dacht ik : Zo staan wij dus tegenover de Heere. Wie merkt Zijn trouwe zorg op dag voor dag? We vinden alles maar gewoon.