Een ervaring van een Parkinsonpatiënt

“Hoe gaat het”?
"U hebt toch pas een nieuwe knie?"
"Nee."
"U hebt toch reuma?"
"Nee."

Op deze vragen kan ik alleen maar antwoorden "Ik heb Parkinson".
Het is begonnen met allerlei vage klachten. Steeds maar naar de dokter, totdat er een verwijzing kwam naar de neuroloog. Na een aantal onderzoeken volgde de diagnose Parkinson, dat was schrikken en gaf nogal wat emotie, toch was het bijzonder dat we juist in die tijd zoveel bemoediging mochten krijgen tijdens het lezen uit de Bijbel.
Intensieve fysio werd er voorgeschreven en medicijnen, in het begin werkte dat allemaal wel, maar toen kwamen de zorgen, ik begon vreselijk te hallucineren, de suiker raakte ontregeld en urineweg problemen, mijn evenwicht raakte ik kwijt, en zo kan er nog meer verteld worden. Wat er ook helemaal niet leuk was, dat ik geen auto meer kon rijden, dus autootje weg. En nu? Gelukkig zijn we samen en kunnen mijn man en ik veel aan, mijn karakter is dat ik niet snel iets opgeef en alles wil blijven doen ook al gaat dat langzaam en moeilijk. Hoe het straks allemaal nog verder zal gaan weten we gelukkig niet, wat we wel weten is waar we met alle zuchten en zorgen terecht kunnen, want het is voor de Heere niet verborgen. Hij geeft kracht naar kruis.