Wat hebben we een prachtige herfst achter de rug. Ik heb er erg van genoten. Maar bij alle verwondering over de herfstkleuren en de gedachten die horen bij het vallende blad, is er ook een praktische kant. Als er grote hoeveelheden blad liggen, moet je er af en toe mee aan de slag. Zo pakte ik de dikke laag bladeren in onze voortuin aan. Met mijn achterbak vol zakken blad reed ik naar de bladkorven die de gemeente heeft geplaatst.
Op de terugweg viel mijn oog op de oprit van een stel in onze straat die zelf niet in staat zijn om hier iets aan te doen. Samen met andere buurtbewoners doen wij in goed overleg weleens het een en ander voor hen. Grote bladeren bedekten de oprit; met de rolstoel zou hier niet doorheen te komen zijn. Ik besloot spontaan nog een keer mijn zakken te vullen en naar de bladkorven te rijden. Even schoot de vraag door mij heen of ik dit niet eerst moest overleggen, maar ik gaf aan die gedachte geen vervolg en harkte verder.
De deur ging open en de bewoner van het huis kwam in zijn rolstoel naar buiten. Hij gaf aan zich opgelaten te voelen en vroeg hoe ik het zou vinden als hij zomaar bij mij in de tuin zou komen. Ik besefte direct een fout gemaakt te hebben, gaf hem ruiterlijk gelijk en bood mijn excuses aan. Het was een spontane actie van mij, maar ik had niet de juiste route gevolgd. We maakten nog een praatje en gingen, denk ik, weer goed uit elkaar.
De uren daarna hield het mij nog wel bezig. Ik was op mijn plaats gezet en had een les moeten leren. De les van het smeren van NIVEA, dat wil zeggen: Niet Invullen Voor Een Ander. Met een ‘dat doe ik wel even’-mentaliteit had ik onbedoeld mogelijk de buurman pijnlijk geconfronteerd met zijn eigen onvermogen om het blad op te ruimen. Ook had ik ongevraagd inbreuk gemaakt op zijn privacy. Maar vooral had ik hem de regie ontnomen om zelf te bepalen wat er moest gebeuren en of hij daar hulp bij zou vragen of aanvaarden. De les van NIVEA die ik in mijn werk anderen vaak voorhoud, moest ik in de praktijk zelf weer leren.
We zijn geroepen om onze naaste tot steun te zijn. Maar de invulling daarvan vraagt wel zorgvuldigheid. Niet wat wij zelf denken, hoeft datgene te zijn waar de ander zich geholpen mee voelt. Stel een bescheiden vraag of je iets voor iemand kunt betekenen. Laat de ander zelf de regie houden. Smeer Nivea.
Tekst: Corine Rademaker
