Bijeenkomst 24 november 2018

Op 24 november 2018 staan de deuren van de Bethelkerk in Woerden opnieuw voor ons open. Tussen kwart over negen en half tien druppelen de eerste gasten binnen. De koster verwelkomt ze met een kopje koffie of thee en een plakje cake.

Het is te merken dat de bezoekers die al meerdere keren naar een bijeenkomst geweest zijn, blij zijn om elkaar weer te ontmoeten. Er is gespreksstof genoeg! We verwelkomen ook een aantal nieuwe bezoekers. Fijn dat ook zij de weg naar ons contactgroep in Woerden hebben gevonden!

Om kwart voor tien zoeken we een plaats in de zaal. Bart-Jan heet iedereen van harte welkom. Jan Pas opent de bijeenkomst. Hij laat psalm 32:4 zingen en leest met ons Jesaja 35. Daarna gaat Jan voor in gebed. Hij houdt een korte meditatie naar aanleiding van het gelezen Bijbelgedeelte.

Na een korte kennismakingsronde krijgt dominee A. Schreuder het woord. Hij spreekt vanmorgen over: Gods hand in moeite en verdriet. Hij wijst erop dat ons leven een gegeven leven is. Ons leven is niet maakbaar, zoals wel eens verondersteld wordt. Wij hebben te maken met onze beperkingen. Deze moeten we leren integreren in ons leven. Wanneer ons zicht in de loop van de jaren achteruit gaat, hebben we te maken met een proces van inleveren. Dit doet ook veel met de omgeving. Als blinde of slechtziende hebben we ons karakter. De een is optimistisch, de ander realistisch en een derde wat meer pessimistisch, berustend of gelaten.
Dominee Schreuder zegt dat het beter is om te spreken over: leren met je beperking om te gaan dan om te spreken over: je beperking aanvaarden. Iedere dag kom je je beperking tegen. Hij verduidelijkt dit met een voorbeeld. Je beperking kan in het midden van een cirkel staan of in de cirkel een plaats krijgen. In het laatste geval heb je geleerd hoe je met je beperking om kunt gaan.
Wanneer we iets ernstigs meemaken is er aandacht voor onze situatie. Na verloop van tijd ebt deze aandacht weg. Dit is de werkelijkheid van het leven. De meeste mensen uit onze omgeving wennen er aan en vragen niet meer naar onze moeite. We kunnen hierdoor teleurgesteld raken als we merken dat mensen niet naar ons verhaal luisteren.
Gods hand is het teerste beeld om Gods voorzienigheid uit te drukken. Gods voorzienigheid bepaalt ons bij onze afhankelijkheid en onze verantwoordelijkheid. Hoe ben ik er onder? Wat heb ik ervan geleerd. Wat heeft het uitgewerkt in mijn leven? Deze vragen kunnen worstelingen geven. Ze kunnen emoties van verdriet, opstand en gelatenheid veroorzaken. De Heere wil ook onderwerping geven. Paulus kende in zijn leven ook gebedsworstelingen. We kunnen om iets vragen dat niet verkeerd hoeft te zijn, maar wat de Here niet goed voor ons vindt. Paulus had een doorn in het vlees. Hij bad tot God om van de doorn verlost te worden. Dominee Schreuder noemt dit een onverhoord, verhoord gebed. Paulus vroeg om verlossing van de doorn met de beste bedoeling. De Heere nam de doorn niet weg. Maar Hij schonk Zijn genade. Die was voor Paulus genoeg.
We hebben lijdzaamheid nodig. Het woord lijdzaamheid heeft een passieve en actieve betekenis. Passieve lijdzaamheid: iets dragen wat je opgelegd is. Actieve lijdzaamheid: volharden, stand houden. We moeten leren wachten op de Heere, net als de dichter van Psalm 27. Jesaja schrijft er over in Jesaja 40: ‘Maar die de Heere verwachten, zullen de kracht vernieuwen.’ Door Gods genade kunnen we volharden. Als verwachten en vertrouwen samengaan is dat ontzettend bevrijdend. Dan voel je de last niet meer zo. De omstandigheden zijn precies hetzelfde, maat toch is alles zo anders. In stilheid en vertrouwen zal uw sterkte zijn (Jes 30). Dat is genoeg. Ten dage als ik zal vrezen zal ik op U vertrouwen. Maar dit weet ik: Dat God met mij is. Dit wijst op Immanuel.
De vrucht van lijdzaamheid is: Ik heb geleerd vergenoegd te zijn in hetgeen ik ben. Dat is een bijzondere weldaad in het midden van menigerlei beproeving.
Jakobus zegt in het eerste hoofdstuk van zijn brief: ‘Indien iemand wijsheid ontbreekt dat hij ze van God begeert.’ Het gaat hier om wijsheid die nodig is om in de beproevingen lijdzaamheid te betrachten.
Na de pauze krijgen we de mogelijkheid om vragen te stellen. Dominee Schreuder beantwoordt de vraag of we mogen vragen om een wonder. We moeten leren om onze eigen wil te verzaken. God werkt op Zijn eer aan. Hier raken wee nooit in uitgeleerd. Per dag doen wat de Heere van je vraagt. Dit vraagt oefening in lijdzaamheid. De Heere kan Zich verbergen of een beproevingsweg geven. Wij zijn ongeduldige mensen. Wij maken God soms zo klein en onszelf zo groot. De Kananese vrouw was op het goede adres. Werd bewaard voor wanhoop. Het pad tussen wanhoop en opstand is een smal pad. We hebben kracht, moed en geduld nodig.
Vaak moeten we over een drempel heen om om hulp te vragen. God laat vaak voelen dat we maar hele gewone mensjes zijn.

Bart-Jan bedankt dominee Schreuder voor zijn inleiding en vragenbeantwoording. Dominee Schreuder krijgt een attentie en een bos bloemen.

Na de heerlijke lunch gaan we in groepen uiteen om hulpmiddelen met elkaar uit te wisselen. We doen dit in drie groepen. De partners krijgen ondertussen gelegenheid om met elkaar dingen te bespreken. We ronden de bijeenkomst af door plenair de belangrijkste punten per groep te benoemen. Een groep is erg enthousiast over de functie binnen de passend lezen app om het reformatorisch dagblad voor te laten lezen. Een andere groep is enthousiast over een sprekende weegschaal. Vanuit een derde groep wordt de KNFB-reader aangeprezen.

Tekst: Jeanet Zuidweg